Triggerfinger – Tarmac LP

Met Tarmac keert Triggerfinger terug met het zesde studioalbum van de Belgische rockband. Na een lange periode van relatieve stilte verschenen eerst Stars en vervolgens Geronimo en Come Clean als voorproefjes van een album waarop de band duidelijk niet alleen wil teruggrijpen naar het verleden, maar ook nieuwe muzikale richtingen verkent.

Dat maakt Tarmac interessant binnen het inmiddels indrukwekkende Triggerfinger-repertoire. De vertrouwde ingrediënten zijn er nog steeds: zware baspartijen, stevige drums, rauwe gitaren en de karakteristieke zang van Ruben Block. Tegelijkertijd klinkt de productie ruimer en experimenteler, met meer aandacht voor sfeer en klank. Vooral Come Clean laat die verandering horen, terwijl Geronimo juist nadrukkelijk teruggrijpt naar de rauwe, dreigende energie waarmee Triggerfinger groot werd.

De plaat opent met Everybody’s Looking, een energieke rocker waarin meteen het stuwende ritme van de band centraal staat. Daarna volgt Stars, dat eerder al liet horen dat Triggerfinger nog altijd in staat is om een sterke melodie te combineren met hun kenmerkende gitaargeluid. Until The Scandal Breaks en Come Clean trekken het album vervolgens verder richting een donkerder en meer alternatief geluid.

Op de tweede helft van de LP komen nummers als No Trouble, The Why, Geronimo en Ring It voorbij. Vooral Geronimo is een nummer waarin de klassieke Triggerfinger-aanpak weer nadrukkelijk naar voren komt: een dreunend ritme, scheurende gitaren en een uitbundige vocale performance. Ring It valt juist op door zijn ongebruikelijke gitaarklanken.

Tarmac is bovendien een bijzondere plaat binnen de geschiedenis van de groep. Het is het eerste Triggerfinger-album zonder de in 2025 overleden bassist Paul Van Bruystegem, Monsieur Paul, die jarenlang een bepalend onderdeel van het geluid en de uitstraling van de band was. Ruben Block en Mario Goossens zetten Triggerfinger voort als duo, live aangevuld door gitarist Geoffrey Burton. De muziek werd opgenomen in Antwerpen en Los Angeles, met Mitchell Froom betrokken bij het productieproces.

Daarmee is Tarmac geen simpele herhaling van wat Triggerfinger al eerder deed. De plaat bevat nog steeds die herkenbare rauwe rockbasis, maar laat tegelijkertijd een band horen die na een ingrijpende periode opnieuw naar zijn eigen geluid kijkt. Voor liefhebbers van Triggerfinger is het daardoor niet alleen een nieuw album, maar ook een nieuw hoofdstuk in de ontwikkeling van de groep.